ՀԵԹԱՆՈՍ

Ես ուզում եմ այս երեկո
Գլուխս բարձին իջեցնելով`
Վաղն առավոտ էլ չարթնանալ,
Էլ չշնչել ու չանրջել
Ու չզատվել հազար-հազար բեկորների…
Ես ուզում եմ կամք չունենալ
Վեր հառնելու մոխիրներից,
Ուժ չունենալ խոնարհվելու լույսի առջև
Նորից-նորից,
Եվ վերքը իմ ապաքինել այն լիզելով…
Ես ուզում եմ կյանքս ապրել ամենքի պես`
Պաղ ու պարարտ,
Ոչ թե իմ պես `
Տաք ու խոտոր`
Նման ծովի ալեբեկվող,
Նման անսանձ հրաբխի,
Ժայռի ծայրին տարուբերվող միակ ծաղկի ճակատագրի`
Վարը մահ է, վերը` երկինք.
Դե հիմա ինձ ասա’, երկ’նք,
Որ պահին եմ ես մեղանչել
Քո մեծություն ազնվության,
Մաքրության դեմ,
Որ պահին եմ ջուրդ թորել,
Կամ աղտոտել ջրամբարում.
Կամ եղել է, որ աղոթքս
Կաղ է եղել կամ էլ թերատ,
Որ այսքան ինձ խեթ ես նայում…
Այսօրվանից ես կփոխեմ իմ հավատը,
Ու փոխարեն մի կենտ աստծո
Կհավատամ մի խումբ, մի խումբ աստվածների,
Այսօրվանից ես կկոչեմ ինձ հեթանոս
Եվ վերստին մոտիկ կգամ իմ արմատին
Եվ փառք կտամ աստվածների,
Որ աչքերիս պարզ կնայեն…
Այսօրվանից ես կկոչեմ ինձ հեթանոս…

Այս նյութը պատկանում է Ընթերցողի գործեր բաժնին:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>