Իմ բարի ընկեր…

Իմ բարի ընկեր…
(Բաղդասարյան Հովսեփի Օնիկին)

Ձմռան փշուրները
Ծեր այգու գրկում խնկարկվում,
Քեզ մոտ վերադառնում …

Գարունքի թուխպն է
Պատուհանից ներս՝
Կամքիդ հակառակ,
Շուրջդ բոլորում,
Մինչ օրեր առաջ
Ծեր այգուդ սրտում
Արփու շողերն էին
Թիկունքիդ խաղում:
Անկարողությունը՝
Սրտիդ ծանրացած,
Հոգի է սպանում,
Իմ հոգնա’ծ ընկեր,
Մեծ ափսոսանքը`
Ոչ վաղուց ծնված,
Լուռ վայրկյաններն է
Հաշվում հեւիհեւ:
Զրույց ես տանում՝
Լռի~ն,շատ հանգիստ,
Խոսքեր են հոսում
Աչքերիցդ պարզ,
Որոնց ստվերում
Ծխում է անցյալն՝
Անափ սրտիդ
Զարկերով ապրած:
Արցունքներիս հետ
Քոնն էլ են,գիտե՞ս,
Անվերջ թափվում
Հոգուս ցավի մեջ,
Ձեռքս ափիդ մեջ
Աղոթքդ կարդում
Ու օրհնությունդ
Ինձ եմ վերցնում:
Ռումելյան Նելլի

Այս նյութը պատկանում է Ընթերցողի գործեր բաժնին և նշված է հետևյալ նշումներով` , :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>