Աշնան հառնում

Աշնան հառնում

Տե~ս,ամռան հոգեվարքին ոգիները խենթ ցայգի,

Խոնարհվում են անտրտունջ նոր աշնան հառնումին…

Մութն է երկնից անշտապ իջնում ցած,

Հուռթի եզրերի տապը պաղեցնում,

Լուսինը` քնքուշ,սաղարթին փարված,

Ցայգի  ակորդով ոգիներ կանչում:

Նոր կյանք է եռում`սաթով շղարշված,

Քնատ գետերին հանդեսի հանում,

Աստղափոշով մանյակներ գործած`

Անշարժ լեռներին անտես պսակում:

Աշունն է հանկարծ վերածնվում,

Բեզարած ամռան թասը դատարկում,

Թախծո~տ,քիչ ուրախ հին երգ սվսվում,

Որի հանգերում դարեր են հանգչում:

Ու գիշերերգի այս կարճ ժամերին

Քամին կարկամում, կախվում ճյուղերից,

Խորթ նոտաներից ասես վախվորած,

Իր մուտքի պահն է գուշակում վերից:

Ամառն է հանգչում գիշերվա վերջին,

Համբյուր թողնելով հեռանում բեմից,

Բյու~ր արցունքներով ցողե գորգ սփռում,

Այս աշնան երթի սկիզբը ենթագրում:

Մինչ տերեւներն են` նոր աշնան փեշին,

Թաց շավիղների գրկում խունանում,

Կքված այգին է մայր հողում թաղվում

Ու սառը ծածկոց  թիկունքին ձգում:

Ռումելյան Նելլի