|
Ջուլիան Վիգո
հյուսիս-աֆրիկյան ու լատինամերիկյան ժամանակակից գրականության, մշակութային ուսումնասիրությունների, կինոյի, ետգաղութային տեսության եւ գենդերային ուսումնասիրությունների մասնագետ է: Մոնրեալի համալսարանի համեմատական գրականագիտության ասիստենտ պրոֆեսոր` նա դասավանդում է վիզուալ անտրոպոլոգիա, համեմատական գրականություն, մշակույթի տեսություն, արդիականության եւ ետարդիականության տեսություն, փերֆորմանսի եւ գենդերային ուսումնասիրություններ: Ներկայումս երկու գրքերի վրա է աշխատում. մեկը վերաբերում է անհետացումներին Ամերիկաներում (Նյու Յորքում ու Բուենոս Այրեսում), մյուսը` "մշակութային բռնությանը", ուր նա քննում է "բռնության" դերը քաղաքային տարածքի վերակառուցման մեջ Ֆեսում (Մարոկկո) եւ ուսումնասիրում է շահիդի (վկա, մարտիրոս) դերը Պաղեստինում՝ ինքնասպան ռմբարկուի գործողությունների քննության միջոցով եւ նրա մահվան ու կյանքի ետմահու սահմանմամբ: Ի հավելումն ակադեմական հետազոտությունների ու դասավանդմանը` Ջուլիան Վիգոն նաեւ դիջեյ է եւ ինստալացիաների ու վիդեո արտիստ, 1988-ից սկսած՝ վիդեո ու էթնոգրաֆիկ ֆիլմեր է նկարահանել Լատինական Ամերիկայում, Մերձավոր Արեւելքում, Մեղրեբում, Եվրոպայում ու Միացյալ Նահանգներում:
Էդուարդ սայիդ. լեզվի առևանգման ու փաստեր ստեղծելու շուրջ
Միացյալ Նահանգներում սկսեցին լրագրության նոր ուղղություն (մասամբ "Ֆոքս նյուզի" շնորհիվ), ուր լրագրողները այլեւս չեն զեկուցում, այլ փոխարենը ստեղծում են նորություններ` անմիջապես տեղում պատերազմը քաջալերող մեկնաբանություններ անելով, արտահայտելով իրենց քաղաքական հայացքները, հազվադեպ ստուգելով կամ հարցի տակ առնելով փաստերը:
|
